Designer Paul Linse ontwikkelt interieurconcepten, van totaalprojecten tot meubilair. In 1999 richtte hij Studio Linse op.|
Hoe ga je als ontwerper om met enerzijds de ‘hang naar authenticiteit’ die keihard afgezet wordt tegen het hedonisme dat de ‘ik’ voorop stelt en anderzijds de opkomst van een romantiek met sprookjes en verhalen over natuur en verleden, over verstilling en bezinning? Dat laatste is nog heel pril, zoals u wel om u heen zult merken.
Het is niet makkelijk als de hbo'ers om je heen je moeten briefen en in groten getale hun vermeende talenten op je afvuren. Ze betreden je vak met voeten en 'organiseren' bovenal de ziel uit een project waardoor de intuïtie onder vuur ligt. De eigenheid die juist gevraagd wordt, wordt ondermijnd en het broodnodige ‘dromen’ wordt weggebudgetteerd om direct door te gaan naar Inkoop die de boel wel even effectief zal afmaken, lees de genadeslag zal geven. Stoer achterover leunend bij pitches, vragen stellend over open deuren, niet beseffend welke kaalslag zij veroorzaken bij de getroffen bureaus. Dan wel de lol eruit persen, terwijl ze hun onzekerheid verbergen achter nutteloze, voorspelbare epistels over hoe een en ander zou moeten worden.
Gelukkig zijn er heus nog wat parels onder de opdrachtgevers die niet bang zijn hun onzekerheid te tonen, samen willen optrekken vanuit respect voor elkaars kunnen, onderkennen dat de wereld op gevoel draait en dat dan het geld logischerwijs gaat stromen, de goede kant op. Zij vertrouwen op hun eigen beoordelingsvermogen en durven keuzes te maken, beseffend dat goed opdrachtgeverschap het halve werk is en een voedingsbodem is voor inderdaad die verrassing, die meerwaarde, misschien zelfs wel die authenticiteit waar zo naar gehunkerd wordt. Eén, twee beslissers aan tafel brengt effectiviteit. Twintig roepende middenkadermanagers is vragen om vertraging en budgetoverschrijdingen.
Afgelopen week is er ingebroken in mijn studio in hartje Amsterdam. Een aangrijpende en niet minder ingrijpende gebeurtenis die mijn leven een week lam legde en blootlegde wie je echte partners ‘in crime’ zijn: de opdrachtgevers die begrip toonden en hulp boden en niet dírect aan zichzelf dachten. Want met hen ga je deze strijd winnen en kom je uiteindelijk veel verder, worden ambities overstegen door het eindresultaat. Zo stond ik donderdag, na drie helse dagen van regelen en trachten de schade te beperken, te genieten van de sloop in de Philipsvleugel van het Rijksmuseum waar wij, na het ontwerp van het museumcafé in het hoofdgebouw, een enorm mooi restaurant mogen ontwerpen.
Samen met mijn opdrachtgevers kijk ik puur emotioneel naar wat er daar ontstaat en ja, wordt de business case ook heel professioneel onderbouwd. Maar wél in deze volgorde. Met vertrouwen en zelfbewustzijn, niet bang, juist gretig en vastberaden. De vrijdag werd ook een feest toen ik het resultaat van een heel mooi voortraject ging bekijken op Eindhoven Airport waar wij de verbouwing van de luchthaven ontworpen hebben en ook voor Belvedair de horeca mochten ontwerpen.
De eerste resultaten overstijgen inderdaad de ambitie en vieren het inspirerende opdrachtgeverschap waar met gevoel én zakelijkheid vanuit emotie de balans gezocht werd. Niet angstig voor het onbekende, maar juist nieuwsgierig en positief. Producten, vooral regionaal en puur bereid, geserveerd door mensen ‘die het begrijpen’ en gepresenteerd en gecommuniceerd op een manier die eigenlijk alleen maar heel logisch is, doch verrast op een dergelijke locatie.
Leve de kunst van het goede opdrachtgeverschap! Leve dit prachtige vak.